ஒரு யூனிட் மின்சாரம் ரூபாய் 25 ஆகலாம்..! - இயற்பியல் விஞ்ஞானியின் அலர்ட்

ஒரு பக்கம் இந்தியா அதி தீவிரமாக, அணுசக்தி விநியோக நாடுகள்  குழுவில் (என்.எஸ்.ஜி)  சேர முயற்சித்து வருகிறது. இன்னொரு பக்கம் அணுசக்திக்கு எதிராக தொடர்ந்து போராடி வரும் செயற்பாட்டாளர்கள், “நிச்சயம் இதனால் எந்தப் பயனும் இல்லை. வளர்ந்த நாடுகளின் காய் நகர்த்தலில் இந்தியா  பரிதாபமாக பலியாடாகப் போகிறது...” என்கிறார்கள்.

இத்தகைய சூழலில், என்.எஸ்.ஜி குறித்து பூவுலகின் நண்பர்கள் ஒருங்கிணைத்த ஒரு நிகழ்வில், இயற்பியலாளர் சுவரத் ராஜூவை சந்தித்தோம். சுவரத், அமெரிக்கா ஹார்வார்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் படித்தவர். டாடா ஆய்வு மையத்தின் ஒரு பிரிவான அறிவியல் கோட்பாட்டுக்கான சர்வதேச ஆய்வு மையத்தில் பணியாற்றுகிறார். குவாண்டம் கிராவிட்டி குறித்து ஆராய்ச்சி செய்து வருகிறார்.  

 

இவை மட்டும் இவர் அடையாளங்கள் அல்ல... அணு உலைகளுக்கு எதிராக தொடர்ந்து பேசியும், எழுதியும் வருகிறார்.

அவர் நம்முடனான உரையாடலை இவ்வாறாகத்தான் துவங்கினார்,

“இனி, ஒரு யூனிட் மின்சாரம் ரூ 25 என்று சொன்னார்கள் என்றால், உங்களால் அதை ஒத்துக் கொள்ள முடியுமா...? நான் அணு உலைகளின் பாதுகாப்பைப் பற்றி பேசவில்லை, அதன் பொருளாதாரத்தைப் பற்றி பேசுகிறேன். நிச்சயம், இந்த அணு உலைகள் வளர்ச்சியின் குறியீடு அல்ல...” என்று அணு ஆற்றலின் பொருளாதாரம் குறித்துப் பேசியவரிடம், நம் கேள்விகளை முன் வைத்தோம். 

நீங்கள்  அணுசக்தி விநியோக நாடுகள்  குழுவில் இந்தியா சேருவதற்கான முயற்சியை கடுமையாக விமர்சித்து வருகிறீர்கள்.  இதுபோன்ற வலுவானக் குழுவில் சேர்ந்தால் இந்தியாவிற்கு நன்மை பயக்கும்தானே... ஏன் எதிர்க்கிறீர்கள்?

நன்மையா...? என்ன நன்மை என்று இதற்காக பேசுபவர்கள் விளக்க முன் வருவார்களா... உண்மையில் இதனால் இந்தியாவிற்கு எந்த நன்மையும் இல்லை. இது அவர்களுக்கு நன்கு தெரியும். நிச்சயம் வளர்ந்த நாடுகள், நம்மிடம் எந்த தொழில்நுட்பத்தையும் பகிர்ந்து கொள்ளாது. 

இந்தியாவில் ஆறு அணு உலைகளை அமைக்க உள்ள வெஸ்டிங்க் ஹவுஸ்  ஒப்பந்தத்தை கடுமையாக சாடுகிறீர்கள்...  அவர்களுக்கு அணு உலை அமைக்க ஒப்பந்தம் அளிப்பது ஊழலுக்கு தான் வழிவகுக்கும் என்கிறீர்கள்... ஏன் என்று விளக்க முடியுமா?

உங்கள் பகுதியில் புதிதாக சாலை போட மாநகராட்சி தீர்மானிக்கிறது. முதலில் என்ன செய்யும்? அந்த பணிக்காக டெண்டர் விடும்தானே... யார் குறைவான தொகையில் ஒப்பந்தம் கோருகிறார்களோ, அவர்களுக்கு அளிக்கும்தானே... அதுதானே சரியான நடைமுறையும் கூட. சில கோடிகளில் போடப்படும் சாலைகளுக்கே இவ்வளவு நடைமுறை இருக்கும்போது, பல்லாயிரம் கோடிகள் பணம் புரளப்போகிற இந்த திட்டத்திற்கு, அதுபோன்ற எந்த ஒப்பந்தத்தையும் அரசு கோரவில்லை. அது எதேச்சதிகாரமாக, தானே முடிவெடுத்து ஒரு நிறுவனத்திற்கு ஒப்பந்தம் அளிக்கிறது. இது எப்படி சரியான நடைமுறை ஆகும்...?

சரி... இவர்கள் ஒப்பந்தம் அளித்த நிறுவனமாவது தகுதியான நிறுவனமா என்றால், அதுவும் இல்லை. அது அமெரிக்காவில் நஷ்டத்தில் மூழ்கிக் கொண்டிருக்கும் நிறுவனம். இதை அணு உலையை ஆதரிப்பவர்கள் கூட ஒத்துக் கொள்வார்கள்.

இப்போது இவர்கள் இந்தியாவில் நிறுவப் போகும் அணு உலை புதிது. இதுபோன்ற அணு உலைகள் உலக நாடுகளில் வேறெங்கும் செயற்பாட்டில் இல்லை. இது போன்ற அணு உலைக்காக, 60 பில்லியன் தொகையை, எந்த ஒப்பந்தமும் கோராமல், நஷ்டத்தில் இயங்கும் ஒரு நிறுவனத்திற்கு அளிப்பது நிச்சயம் விவாதத்திற்கு உரியது. 

ஏன் இது குறித்து பெரிதாக  விவாதம் எழவில்லை...? 

நாங்கள் தொடந்து இது குறித்து கேள்வி எழுப்பி வருகிறோம். இந்த நிறுவனம் (வெஸ்டிங் ஹவுஸ்),  அமெரிக்காவின் என்ரான் நிறுவனம் (திவாலான நிறுவனம்) போல ஆக வாய்ப்பு இருக்கிறது. ஆனால், இதை எல்லாம் கருத்தில் கொள்ளாமல், இதை பா.ஜ.க வும், காங்கிரசும் தொடர்ந்து ஆதரித்து வருகின்றன. 
அணு உலையைப் பற்றி பேசும்போதெல்லாம்,  அணு உலையின் பாதுகாப்பைப் பற்றி மட்டும் பேசுகிறார்களே தவிர, அதன் பின்னால் இருக்கும் இது போன்ற ஊழல் குறித்துப் பேசுவதில்லை... முக்கிய கட்சிகளும் இதற்கு விதிவிலக்கல்ல. 

இது குறித்து தெரிந்தவர்கள், இதைப் பற்றி பேசாமல் இருப்பதற்கு இன்னொரு காரணமும் இருக்கிறது. இதை எதிர்த்தால், தங்களை வளர்ச்சிக்கு எதிராக, மின்சார உற்பத்திக்கு எதிரானவர்களாக சித்தரித்து விடுவார்களோ என்று அவர்கள் அஞ்சுகிறார்கள்.  

நீங்கள் தொடர்ந்து அணு ஆயுத பரவலுக்கு எதிராக குரல் கொடுத்து வருகிறீர்கள் அல்லவா...  மக்களுக்கு இது குறித்த விழிப்பு உணர்வு இருக்கிறதா... அதை மக்கள் எப்படி பார்க்கிறார்கள்?

நாங்கள் இது குறித்து விழிப்பு உணர்வை ஏற்படுத்த தொடர்ந்து முயற்சித்து வருகிறோம். உதயகுமார்,  கூடங்குளத்தில் மக்களை ஒருங்கிணைத்து  வருகிறார். அதுபோல ஜெய்தாப்பூரிலும் இயக்கங்கள் இருக்கின்றன.  இவர்கள், அணு உலை திட்டத்தினால் நேரடியாக பாதிக்கப்படும் மக்களை ஒருங்கிணைத்து, பிரசாரம் செய்கிறார்கள். ஆனால் இறுதியில் அரசியல் அழுத்தங்கள் காரணமாக, மக்களால் தொடர்ந்து தங்களது போராட்டத்தை முன்னெடுக்க முடிவதில்லை.      

இன்னொரு பக்கம், மக்களை ஒருங்கிணைக்கும் தலைவர்கள் இந்த பொருளாதாரப் பின்னணி குறித்து பேசினாலும், மக்கள் அதில் கவனம் செலுத்துவதில்லை. மக்கள் தங்கள் பாதுகாப்பு குறித்து மட்டும் அச்சப்படுகிறார்களே தவிர, அவர்களும் இதன் பின்னால் உள்ள ஊழல்கள் குறித்து கவலைப்படுவதில்லை. இது புரிந்துகொள்ளக் கூடியதுதான்... மக்கள் பாதுகாப்பே கேள்விக் குறியாகும்போது, மற்ற விஷயங்கள் பின்னால் செல்வதில் வியப்பில்லை.     

ஆனால், அனைத்து மக்களும் இதன் பொருளாதாரம் குறித்து நிச்சயம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஏனெனில், நேரடியாக பாதிக்கப்படப்போவது அவர்கள்தான். வெஸ்டிங் ஹவுஸால் நிறுவப்படப் போகும் AP 1000 செயல்பாட்டிற்கு வந்தால், அதனால் உற்பத்தி செய்யப்படப் போகும் மின்சாரத்தின் ஒரு யூனிட் விலை குறைந்தது ரூ. 25 இருக்கும். என்னதான் மானியம் கொடுத்து, விலையை கட்டுப்படுத்த முயன்றாலும், அது பொருளாதார சீரழிவைத்தான் உண்டாக்கும்.

ஒரு வேளை அந்த உலை சிறப்பாக செயற்பட்டு, நிர்ணயத்த மின்சார இலக்கை உற்பத்தி செய்தால், மின்சார விலை குறைவதற்கு வாய்ப்பு இருக்கிறதா...?

நீங்கள் இன்னும் ஒரு விஷயத்தை புரிந்து கொள்ளவில்லை. இதுபோன்ற உலைகளை நிறுவுவதற்கான முதலீடு என்பது மிக அதிகம். அந்த முதலீட்டிற்கான வட்டி விகிதங்களை கணக்கிட்டு பாருங்கள்... 
மக்கள் பாதுகாப்பு என்பதையெல்லாம் விட்டுவிடுங்கள். அவர்கள் மொழியிலேயே பேசுவோம். 'அணு உலை வளர்சிக்கானது, முன்னேற்றத்திற்கானது' என்கிறார்கள். ஒரு கோடி முதலீடு செய்து, ஒரு ரூபாய் பெறுவதா முன்னேற்றம்...? இது ஏமாற்று வேலை.

இதே தொகையை வேறு ஏதாவது மின்சார திட்டங்களில் செலவிட்டார்கள் என்றால், நிச்சயம் இதை விட அதிகமான மின்சாரத்தை உற்பத்தி செய்து விடமுடியும்.  அணு உலையின் ஆதரவாளர்கள், அதன் எதிர்ப்பாளர்களை  ‘தேசத்துக்கு எதிரானவர்கள்’ (Anti - National) என்று வர்ணிக்கிறார்கள். உண்மையில் தெரிந்தோ தெரியாமலோ இதுபோன்ற பெருந்திட்டங்களை ஆதரிப்பதன் மூலம், அவர்கள்தான் Anti- National ஆக இருக்கிறார்கள்.

இதுபோன்ற பெருந்திட்டங்களில், இவ்வளவு தொகையை செலவிடுவதற்கு பின்னால், ஊழல் ஒரு பிரதான காரணமாக இருக்கவும் வாய்ப்பு இருக்கிறது.  

அதை கொஞ்சம் விளக்க முடியுமா...?

வளர்ச்சி என்ற மந்திர சொல் பின்னால் ஒளிந்துகொண்டு, ஒன்றுக்கும் உதவாத திட்டத்துக்காக அரசாங்கத்தின் கருவூலத்திலிருந்து பெரும் பணத்தை எடுத்துச் சென்று, வேறொரு நாட்டில் உள்ள ஒரு நிறுவனத்தின் கையில் கொடுப்பதும் ஒரு விதமான ஊழல்தானே...?

இந்த என்.எஸ்.ஜியால் எந்தப் பயனும் இல்லை என்கிறீர்களா...?

வளர்ந்த நாடுகள் மிக தந்திரமாக செயல்படுகின்றன. மன்மோகன் ஆட்சி காலத்தில் இந்தியா, அமெரிக்காவிடம் ஒரு அணு சக்தி ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டது. அதற்கு பிரதிபலனாக, இந்தியாவுக்கு  2008 ம் ஆண்டு அணுசக்தி எரிபொருள், தொழில்நுட்ப வணிகத்தில் ஈடுபட உரிமை கிடைத்தது. இதன் காரணமாக, சர்வதேச நாடுகளிலிருந்து யுரேனியத்தை இந்தியாவால் வாங்க முடிந்தது. ஆனால், அதைக் கொண்டு நாம் உற்பத்தி செய்த மின்சாரம், நாட்டின் மொத்த மின்சார உற்பத்தி தேவையில் ஒரு சதவீதம் தான். 

இதன் தொடர்ச்சியாகத்தான் நான் என்.எஸ்.ஜியை பார்க்கிறேன். வறட்டுக் கெளரவத்திற்காக ஒரு குழுவில் இடம்பெற்று என்ன ஆகிவிடப் போகிறது. 'இதில் இடம்பெற்றால் நமக்கு செறியூட்டப்பட்ட யுரேனியம் கிடைக்கும்' என்பது உங்கள் வாதமாக இருந்தால், அது நிச்சயம் நகைப்பிற்குரியதுதான். ஏனென்றால், இந்தியாவில் உள்ள அனைத்து அணு உலைகளும் கன நீர் அணு உலைகள். அதற்கு இது பயன்படாது. 

இன்னொரு விஷயம், 2008 ஒப்பந்தமே நமக்கு தொழில்நுட்ப வர்த்தகத்தில் ஈடுபட உரிமைகள் வழங்கி இருக்கிறதே... பின் ஏன் இந்த என். எஸ். ஜி. ? உண்மையில் என். எஸ். ஜி யால் எந்தப் பயனும் இல்லை.

- மு. நியாஸ் அகமது 

 நன்றி: விகடன்.காம்

 

அழிவின் பாதையில் பேருயிர்!

அடுத்தடுத்து மரணிக்கும் காட்டு யானைகளைப் பற்றியச் செய்திகள் அத்தனையும் நம்மை அதிர வைக்கின்றன.  இதை எழுதிக்கொண்டிருக்கும் இந்த நொடி வரை, எண்ணிக்கை ஏழு. இந்தக் கட்டுரையை நீங்கள் வாசிக்கும்போது இந்த எண்ணிக்கை அதிகரிக்காமல் இருக்க வேண்டும்.

 `மதுக்கரை மகராஜ்' மரணம் நம் காதுகளை வந்தடையும் முன்னரே, ஓசூர் நெடுஞ்சாலையில் இன்னொரு யானை இறந்துபோனது. அடுத்த நாளே கோவையில் இன்னொரு தாய் யானை, குட்டியைத் தனியாக விட்டுவிட்டு இறந்துவிட்டது என அடுத்தடுத்து மரணச் செய்திகள். 

`காட்டு யானைகள், காடுகளைவிட்டு ஊருக்குள் வருவதால்தான் இறந்து போகின்றன. அவை தன்பாட்டுக்கு காட்டுக்குள் இருந்தால், ஏன் இவ்வளவு பிரச்னை வரப்போகிறது?' வெவ்வேறு தரப்பினரிடம் இருந்தும் தொடர்ச்சியாக முன்வைக்கப்படும் கேள்வி இது. 

காடு என்பது, வேலியிடப்பட்ட மிருகக்காட்சி சாலை அல்ல. அங்கே காட்டு உயிர்களுக்கு கட்டளையிட்டு தடுத்து நிறுத்த முடியாது. நம் காடுகளின் பரப்பளவு, ஒவ்வோர் ஆண்டும் குறைந்துகொண்டேபோகிறது. உணவுக்காகவும் நீருக்காகவும் காட்டு உயிர்கள் அல்லல்படுகின்றன. இன்னொரு பக்கம் கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களும், கல்வி நிறுவனங்களும், ஆன்மிக ஆசிரமங்களும் காடுகளையும் மலைகளையும் இயற்கைச் சூழலையும் ஆக்கிரமிக்கத் தொடங்கியுள்ளனர். இப்படி ஒரு சூழலில் நாம் கேள்வி எழுப்ப வேண்டியது, காட்டு விலங்குகளையா அல்லது கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களையா? 

இந்தக் காட்டு ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் தொடர்ச்சியாக அழிப்பது, வெறும் காடுகளை மட்டும் அல்ல; யானைகளின் வாழ்விடங்களையும், வலசைப்பாதைகளையும், வழித்தடங்களையும் தான். யானைகளின் வலசைப்பாதைகள் என்பது, பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாக யானைகளின் ஞாபக அடுக்குகளில் புதைந்து கிடக்கும் மரபார்ந்த நினைவுப்பாதை. 

ஒரு காட்டு யானை, ஒவ்வொரு நாளும் சராசரியாக 200 கிலோ உணவையும், 150 லிட்டருக்கும் அதிகமான நீரையும் உட்கொள்ளும். அதை ஒரே இடத்தில் இருந்து பெற முடியாது. எனவே, அது காட்டின் பல பகுதிகளுக்கும் நடந்து கடந்து கண்டு அடையும். அப்படி ஒரு வாழ்விடத்தில் இருந்து இன்னொரு வாழ்விடத்துக்குச் செல்லும் இந்தப் பாதை `யானைகளின் வழித்தடம்' (Corridor) என அழைக்கப்படுகிறது. இந்த மரபுவழிப் பாதைகளை யானைகள் தலைமுறை தலைமுறையாக மறப்பதே இல்லை. 

இந்தியா முழுக்க வன இணைப்புப் பாதைகள் 166-க்கும் அதிகமாக இருந்தன. இதில் நாம் அழித்தது, குடியேறியது, ஆக்கிரமித்தது, ஆட்டையைப்போட்டது எல்லாம் போக, இப்போது எஞ்சி இருப்பது 88தான். இதில் மிக அதிக அளவில் ஆசிய யானைகள் வாழும் பகுதியான தமிழ்நாடு, கேரளா, கர்நாடக மாநிலங்களில் 20 பாதைகள் அடையாளம் காணப்பட்டுள்ளன. அந்தப் பாதைகளில் 
15 இணைப்புப் பாதைகள் ஏற்கெனவே மனிதர்களால் சூறையாடப்பட்டு கட்டடங்களாக உயர்ந்து நிற்கின்றன. எஞ்சி இருக்கும் பாதைகளில்தான் காட்டு உயிர்கள் கூட்டம் கூட்டமாகப் பயணிக்கின்றன. இவற்றில் யானை வழித்தடங்கள் எவ்வளவு மிச்சம் இருக்கின்றன. அதில் இன்னமும் ஆக்கிரமிக்கப்படாமல் இருப்பவை எவ்வளவு என்பது குறித்து, இதுவரை முறையான ஆய்வுகள் எதுவுமே நடத்தப்படவில்லை.  இப்படிப்பட்ட இணைப்புப் பகுதிகள் அதிகம் இருக்கும் பகுதிகளில் முக்கியமானது கோவை வட்டாரம்தான். இந்த ஏழு யானைகளில் ஐந்து யானைகள் இங்குதான் இறந்துபோயிருக்கின்றன. 

கோவைக்கும் யானைகளுக்குமான உறவு, மிக நீண்டதும் நெடியதுமான வரலாறு. தெற்கே ஆனைமலைக்கும் வடக்கே கோவையின் காடுகளுக்கும் இடையே உள்ள பாலக்காடு கணவாய் என்பது கேரளா-தமிழக யானை வலசைப்பாதையாக பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாக இருந்து வந்தது. சமீபத்தில் கோவை குமிட்டி பகுதியில் கண்டறியப்பட்ட பாறை ஓவியங்களே இதற்குச் சாட்சியாக விளங்குகின்றன. ஆனால், இன்று அந்த வழிகள் எல்லாம் மனிதர்கள் குடியேறி ஊர்களாகவிட்டன. ஆனைக்கட்டி, வேலந்தாவளம், மாவூத்தம்பதி என யானைகளோடு தொடர்புடைய ஊர் பெயர்கள் கோவை மக்களுக்கும் யானைகளுக்குமான தொடர்பை வெளிப்படுத்தும். கோவையைச் சுற்றியுள்ள மலைப்பகுதிகளில் வாழும் பழங்குடியினர்களில் பலர், இப்போதும் காட்டு யானைகளை மரியாதையோடு அழைப்பதைக் காணலாம். ஆனைக்கட்டியை அடுத்துள்ள பல மலைக்கிராமங்களில் யானைகளைப் பற்றி பேசும்போது `பெரியவங்க' `பெரியவரு' என அழைக்கிறார்கள். கோவை மக்களுக்கும் யானைகளுக்குமான அன்பு அந்த அளவுக்கு உள்ளார்ந்தது. தங்கள் வாழ்விடத்துக்காக விரட்டியடித்தாலும், அந்த ஆதி அன்புதான் மதுக்கரை மகராஜின் மரணத்துக்குக் கண்ணீர் சிந்தவும் போஸ்டர் அடிக்கவும் வைத்துள்ளது.

சென்னைக்கு அடுத்ததாக வெகுவேகமாக வளர்ந்துவரும் நகரமாக கோவை முன்னேறியுள்ளது. கடந்த இருபது ஆண்டுகளில் அதன் வேகம் அசுர வளர்ச்சியை எட்டியுள்ளது. இது நகர விரிவாக் கத்தைத் தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாக மாற்றிவிட்டது. 

``கோவையின் மேற்குப் பகுதியில் உள்ள காட்டுப் பகுதிகளில் குடியிருப்புகள் அதிகம் உருவாக ஆரம்பித்துள்ளன. அழகிய மலைச்சாரல், எந்நேரமும் சுத்தமான நீர், அமைதியான சூழல் என மேற்குத்தொடர்ச்சி மலைப்பகுதிகளில் ரியல்எஸ்டேட் நிறுவனங்களால் காட்டை ஒட்டியிருக்கும் நிலங்கள் பந்திவைக்கப்பட்டு பரிமாறப்படுகின்றன. அமைதியை நாடும் பணக்காரர்கள் இந்தப் பகுதிகளில் வீடுகள் கட்டிக்கொள்ள எவ்வளவு தொகையும் தரத் தயாராக இருப்பதால், இங்கே பரபரவென வசிப்பிடங்கள் விற்கத் தொடங்கியுள்ளன. உல்லாச ரிசார்ட்டுகள், மனசாந்தி தரும் ஆன்மிக ஆசிரமங்கள், சர்வதேசப் பள்ளிகள், பொறியியல் கல்லூரிகள் என மேற்குத்தொடர்ச்சி மலை சூறையாடப்படுகின்றன. இதில் சிக்கித் தவிப்பவை அப்பாவி காட்டு உயிர்கள்தான்'' என்கிறார் சூழலியல் எழுத்தாளரான கோவை சதாசிவம். இதன் விளைவாக முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்குக் காட்டு உயிர்களுக்கும் மனிதர் களுக்குமான மோதலும் இந்தப் பகுதிகளில் அதிகரித்துள்ளன. 

கோவையைச் சுற்றியுள்ள மலைகளை அடுத்துள்ள காட்டுப்பகுதிகளை `ரிசர்வ் ஃபாரஸ்ட்' எனப்படும் காப்புக் காட்டுப் பகுதியாக வரையறுத்துள்ளனர். இங்கு `காட்டுப்பகுதி' என்ற ஒரு எல்லைக்கல் நடப்பட்டிருக்கும். இந்த எல்லையில் இருந்து 150 மீட்டர்கள் வரைக்கும் பஃபர் ஜோன் (Buffer zone). இங்கே எந்தக் கட்டடங் களும் கட்டப்படக் கூடாது. இங்கே எந்தவித மாற்றங்களும் செய்யக் கூடாது என்பதுதான் விதி. ஆனால், இந்தப் பகுதிகளில் பெரும்பாலான நிறுவனங்கள் இந்த விதிகளைக் கடைப்பிடிப்பது இல்லை. இப்படி காப்புக்காட்டு எல்லைக்குள் உருவாக்கப்படும் இந்த வேலிகளில் பலவும் யானைகளின் வழித்தடங்களை மறிக்கின்றன. ``யானைகளின் வலசைப்பாதைகளும் வழித் தடங்களும் தனியார் வசம் உள்ளன. நம்முடைய சட்டங்களில் அவற்றை மீட்பதற்கான வழிகள் எதுவுமே இதுவரை இல்லை. இப்படி ஆக்கிர மிக்கப்பட்ட மனிதர்கள் வாழும் பகுதிகளைக் கடக்கும் யானைகள் தங்களுடைய பாதைகளில் குழப்பமடைந்து திரும்பிச் செல்ல நேருகின்றன. அப்படிச் செல்லும்போது உணவுக்காகவும் நீருக்காகவும் வயல்களுக்குள்ளும் குடியிருப்பு களுக்குள்ளும் நுழைந்துவிடுகின்றன'' என்கிறார் ஓசை சுற்றுச்சூழல் அமைப்பின் காளிதாஸ். 

`ஹாக்கா' - Hill Area Conservation Authority (HACA) என்பது, மலைதலப் பாதுகாப்புக் குழு. மலை அடிவாரப் பகுதிகளில் ஏதேனும் கட்டடங்கள் கட்டவேண்டும் என்றால், இவர்களிடம்தான் அனுமதி பெறவேண்டும். மலைகளுக்கும் காடுகளுக்கும் மிக அருகே இருக்கும் ஒருசில கிராமங்கள் இந்தக் குழுவின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கின்றன. ஆனால், மேற்குத்தொடர்ச்சி மலைப்பகுதிகளில் இருக்கிற மத அமைப்புகள், ஆன்மிக ஆசிரமங்கள், தனியார் கல்வி நிறுவனங்கள் பலவும் ஹாக்காவிடம் இதுவரை அனுமதி வாங்கவில்லை. 

``2012-ம் ஆண்டு, நீலகிரி மாவட்டத்தில் யானை வழித்தடங்களில் உள்ள ஆக்கரமிப்புகளை அகற்ற, தமிழக அரசுக்கு உத்தரவிட்டது சென்னை உயர் நீதிமன்றம். இந்த உத்தரவுக்கு எதிராக பல தனியார் விடுதிகளும் நிறுவனங்களும் உச்ச நீதிமன்றம் சென்று இடைக்காலத் தடை பெற்றுவிட்டனர். இப்போது வழக்கு நிலுவையில் உள்ளது'' என்று தங்களுடைய ஆதங்கத்தை நம்மிடம் பதிவு செய்தார் பூவுலகின் நண்பர்கள் அமைப்பின், வழக்குரைஞர் வெற்றிச்செல்வன். 

கோவையைச் சுற்றியுள்ள விளைநிலங்களில், குடியிருப்புப் பகுதிகளில் யானைகள் நுழைவதால் பெரிய அளவில் பாதிப்பைச் சந்திப்பது விவசாயிகளும் பொதுமக்களும்தான். இதனால் விவசாயிகள் தொடர்ந்து தங்களுடைய பயிர்களுக்காகக் கண்காணிப்பில் ஈடுபடுகின்றனர். அதையும் மீறி யானைகள் நுழைந்து பயிர்களை நாசம் செய்வதால் மிகுந்த கோபத்துக்கு ஆளாகின்றனர். அவர்களுடைய கோபத்துக்கான காரணம் யானைகள் மட்டும் அல்ல, இப்படி காட்டு உயிர்களால் பயிர்கள் நாசமாகும்போது, அதற்கான இழப்பீடுகளுக்காக அலைக்கழிக்கும் அரசு அலுவலகங்களும்தான்.  அதனாலேயே தங்களுடைய மின்வேலிகளில் அதிக அளவு மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சி யானைகளை விவசாயிகள் தாக்குவதும், மின்தாக்குதலுக்கு ஆளான யானைகள் மனிதர்கள் மீது கோபத்தை வெளிப்படுத்துவதும் தொடர்கதையாகிவிட்டன. ஆனால், ஆக்கிரமிப்பு கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களோ இதைப் பற்றி எந்தவிதக் கவலைகளும் இல்லாமல் விவசாயி களுக்கும் யானைகளுக்குமான இந்தத் தொடர் மோதலை லாபவெறியோடு வேடிக்கை பார்க்கின்றன. 

கோவைப் பகுதிகளில் யானைகளைக் காவு வாங்கும் இன்னோர் எமன் ரயில் தண்டவாளங்கள். எத்தனையோ காடு, மலைகளை எளிதில் கடக்கும் யானைகளால் தண்டவாளங்களைக் கடக்க முடிவதில்லை. குறிப்பாக, போத்தனூர் - பாலக்காடு ரயில்பாதை வனப்பகுதிக்குள் செல்லக்கூடியது. 

2002-ம் ஆண்டு தொடங்கி 2009-ம் ஆண்டுக்குள் இந்தப் பாதையில் 11 யானைகள் இறந்துள்ளன. 

2008-ம் ஆண்டில் இந்தப் பாதையில் மூன்று யானைகள் இறந்துபோனபோது, குறைபாடுகளைச் சுட்டிக்காட்டி ரயில்வே நிர்வாகத்திடம் வலியுறுத்தி சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்கள் போராட்டம் நடத்தினர். அந்தச் சமயத்தில் `ரயில் பாதைகளைத் தொடர்ச்சியாகக் கண்காணிப்பது, காட்டுப் பகுதிகளுக்குள் செல்லும்போது விளக்கு ஒளிகளைக் கட்டுப்படுத்துதல், வேகத்தைக் குறைத்தல்' எனப் பல விஷயங்களை ரயில்வே நிர்வாகம் செய்வதாக ஒப்புக்கொண்டது. ஆறு ஆண்டுகளாக இங்கே யானைகள் மரணம் தவிர்க்கப்பட்டுவந்த நிலையில், இப்போது இந்தக் கண்காணிப்புகள் குறைந்துவிட்டதால் மீண்டும் மரணங்கள் நிகழ ஆரம்பித்துள்ளன. 

``நம் காடுகளில் யானைகளுக்கான உணவு என என்ன இருக்கிறது? யானைகள் உண்ணும் மூங்கில், உசிலம், வெட்பாலை, மறுக்காரை, வெட்டாலம் என எந்த மரமும் இப்போது பரவலாக இல்லை. முழுக்க அந்நிய தாவரங்கள் நிறைந்து கிடக்கின்றன. யானைகள் உண்ணும் புற்களும் சுத்தமாக இல்லை. மலை அடிவாரங்களில்தான் அவை கிடைக்கின்றன. ஆற்றோரங்களில் இருந்த காடுகள் எல்லாம் அழிந்து விட்டன.  யானைகள் உண்ணுவதற்கான தாவரங்களை வனத்துறை வளர்க்க முன்வர வேண்டும். அவை குடிப்பதற்கான நீரும் தாரளமாக கிடைக்க வேண்டும். இன்று வரை கோவையின் மதுக்கரைக்கும் நரசிபுரத்துக்கும் நீருக்காகவும் உணவுக்காகவும்தான் இந்த யானைகள் வருகின்றன. இப்படி வரும் யானைகளைப் பிடித்துக் கொண்டுபோய் வேறு இடங்களில் விடுவதலோ, பழக்கப்படுத்தி வளர்ப்பு யானைகளாக மாற்றிவிடுவதாலோ பிரச்னை தீர்ந்துவிடும் என வனத்துறையினர் நினைக்கிறார்கள். 

உண்மையில், ஒரு காட்டுயானையைப் பயிற்றுவிக்கப்பட்ட யானையாக மாற்றுவதற்காக பிடித்துச் செல்வதைவிட அவை மயக்க மருந்தினால் இறந்துவிடுவதே மேல் எனத் தோன்றுகிறது. அந்த அளவுக்கு நம்முடைய வனத்துறையினர் யானைகளை கடுமையான சித்ரவதைகளுக்கு உள்ளாக்குகிறார்கள். மாதக்கணக்கில் பட்டினி போட்டு, அவற்றைத் துன்புறுத்தி, அடிமைகளாக மாற்றி, தன் இயல்புக்கு மாறாகப் பழக்குவது எந்த வகையிலும் அறமுள்ள செயலாக இருக்காது. காட்டின் ஆதார உயிர், யானை. அதன் வாழ்விடங்களைச் செழிப்பாக மாற்றுவதும், மேற்குத்தொடர்ச்சி மலையைக் காப்பாற்ற அறிவியல் அறிஞர்களைக்கொண்டு ஆய்வு செய்து தீர்வுகளை நோக்கி முன்னேறுவதும்தான் ஆரோக்கியமான நடவடிக்கையாக இருக்கும்'' என்று குறிப்பிடுகிறார் கோவை சதாசிவம்.

நம்முடைய பாதைகளில் சாலைகளில் யானைகள் குறிக்கிடுவதாக நினைக்கிறோம். ஆனால், உண்மையில் நாம்தான் யானைகளின் வழித்தடங்களில் ரயில்களையும் பேருந்து களையும் இயக்குகிறோம். நாம்தான் யானைகளின் காடுகளில் குடியேறி, கட்டடங்கள் கட்டி அட்டகாசம் பண்ணுகிறோம். ஆக்கிரமிப்புகளை எந்த அரசியல் தலையீடுகளும் இல்லாமல், தயவுதாட்சண்யம் இன்றி அகற்றுதலில் தொடங்கி, காட்டு உயிர்களின் வாழ்விடங்களைச் சீரமைத்து, அதில் போதிய உணவும் நீரும் கிடைப்பதற்கான வழிமுறைகளை அதிகரிக்காமல் யானைகளை வெடிவைத்து விரட்டியும், மயக்க மருந்து கொடுத்து இடப்பெயர்த்தும் எந்தவித மாற்றமும் நிகழ்ந்துவிடாது. ஏன் என்றால், ஒரு யானையின் மரணத்தில் நாம் கணிசமான அளவுக்குக் காட்டையும் சேர்த்தே இழக்கிறோம். யானைகளின் அழிவு என்பது, காட்டின் அழிவு. 

---

தீர்வுகள் என்ன?

இந்தக் காட்டு உயிர் பிரச்னை என்பது, வெறும் வனத்துறை தொடர்பான பிரச்னை கிடையாது. இதில் வருவாய்த் துறை, விவசாயத் துறை, காவல் துறை எனப் பலரும் இணைந்து செயல்பட வேண்டும். 
யானைகளின் உணவாக இல்லா பயிர்களை, வனத்துக்கு அருகில் இருக்கும் விளைநிலங்களில் பயிரிடுவது குறித்து விவசாயிகளுக்கு மாற்று யோசனைகள் தந்து உதவலாம்.

வனப்பகுதிகளில் நீர்நிலைகளை ஒட்டியுள்ள ஆக்கிரமிப்புகளை அகற்றி, ஆற்றோரக் காடுகளை அமைக்க முயற்சிகள் மேற்கொள்ளுதல்.

தனியார்களிடம் இருந்து வலசைப்பாதைகளை மீட்டு அவற்றை யானைகள் பயன்படுத்தும் வகையில் மாற்றியமைப்பது.

குத்தகைக்கு விடப்பட்டுள்ள காபி மற்றும் தேயிலைத் தோட்டங்களை மீட்டு, அங்கே மீண்டும் வனங்கள் அமைப்பது.

யானைகளின் வழித்தடங்களில் மின்வேலி அமைத்து இருந்தால், அதில் மின்சாரத் துறை உதவியோடு அதிக அழுத்த மின்சாரம் பயன்படுத்துவதைத் தடுப்பது.

---

குப்பைகளால் அழியும் காட்டு உயிர்!

சட்டத்துக்குப் புறம்பாக கோவையைச் சுற்றியுள்ள காட்டுப்பகுதிகளில் தொடர்ச்சியாகக் குப்பைகள் குவிக்கப்படுகின்றன. இது காட்டு உயிர்களின் ஜீரண மண்டலத்தை வெகுவாகப் பாதிக்கக்கூடியது. கூடவே காட்டு உயிர்களுக்கு வெவ்வேறுவிதமான புதிய நோய்களையும் பரப்புகிறது. மிக அண்மையில் சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்கள் கூடலூர் பகுதியில் காட்டு யானைகள் குப்பைகளைக் கிளறி தின்றுகொண்டிருந்ததைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்துள்ளனர். யானைகளின் மர்ம மரணங்களுக்கு இந்தக் குப்பைகளும் ஒரு காரணமாகக் கருதப்படுகிறது.

---

ஆயிரம் யானைகள்

இந்தியா முழுக்க பல ஆண்டுகளாக நடந்துவந்த யானை வேட்டைகளைத் தடுக்க 1991-ம் ஆண்டில் `புராஜெக்ட் எலிஃபென்ட்ஸ்' என்கிற திட்டம் கொண்டுவரப்பட்டு, அதற்காக நிதி ஒதுக்கப்பட்டது. வேட்டைத் தடுப்புக் காவலர் பணி நியமனங்களும் அந்தச் சமயத்தில்தான் நடந்தது. இதன் பலனாக, கடந்த ஆண்டுகளில் யானைகள் வேட்டையாடப்படுவது வெகுவாகக் குறைந்துவிட்டது. இதனால் கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் யானைகளின் எண்ணிக்கை ஆயிரத்துக்கும் அதிகமாக உயர்ந்துள்ளது. யானைகளின் எண்ணிக்கை உயர்ந்தாலும் இன்னொரு பக்கம் காடுகளின் அளவு குறைவதும், அதிகரித்துள்ள யானைகளுக்குப் போதுமான நீரும் உணவும் கிடைக்காமல்போனதும்தான் யானைகளின் இந்த மனித மோதலுக்குக் காரணமாக உள்ளது.

---

2001-ம் ஆண்டு தொடங்கி 2015-ம் ஆண்டு வரைக்குமான கால இடைவெளியில் இறந்துபோன யானைகளின் எண்ணிக்கை 1,113. இவற்றில் 1,020 யானைகள் இயற்கையாகவும், 65 யானைகள் மின்வேலிகளில் மின்தாக்குதலுக்கு உள்ளாகியும் இறந்துபோயுள்ளன. இதில் 47 யானைகள் இறந்துபோனது கோவைப் பகுதிகளில். இவற்றில் 28 யானைகள் வேட்டையாடப்பட்டு இறந்துள்ளன. 

-அதிஷா

நன்றி: ஆனந்தவிகடன், 20 ஜூலை 2016

இ - வேஸ்ட் பயங்கரம்!

கடைசியாக நீங்கள் ஒரு புதிய மொபைலை வாங்கியது எப்போது, இந்த நொடி உங்கள் வீட்டுக்குள் எத்தனை மொபைல்கள் இருக்கின்றன, அதில் எத்தனை மொபைலை  நீங்களோ அல்லது உங்கள் குடும்பத்தினரோ பயன்படுத்துகிறீர்கள்?

நாம் பயன்படுத்தாத மின்னணுப் பொருட்களின் எண்ணிக்கை கடந்த சில ஆண்டுகளில் டெரா பைட் அளவுக்கு உயர்ந்துவிட்டது. இந்தியா ஓர் ஆண்டுக்கு 18 லட்சம் டன் மின்கழிவுகளைக் கொட்டுகிறது. 2018-ம் ஆண்டில் இது 30 லட்சம் டன்னாக உயரும். அதைவிட அதிர்ச்சித் தகவல்... பல லட்சம் டன் மின் கழிவுகளை மற்ற நாடுகளில் இருந்து, நாம் இறக்குமதி செய்கிறோம். குப்பையை எதற்கு இறக்குமதி செய்யவேண்டும்?

மின்கழிவுகளில் இருந்து உதிரிப்பாகங்களைப் பிரித்தெடுத்து அதை மறுசுழற்சிக்கு உட்படுத்துவது உண்டு. அப்படிச் செய்வதில் பல ஆபத்துகள் இருக்கின்றன. சில சமயம் கதிர்வீச்சுகள்கூட இதில் சாத்தியம். தேவையான பொருட்களைப் பிரித்தெடுத்த பின்னர், எதற்குமே பயன்படாத பொருட்களை மண்ணில்தான் கொட்ட வேண்டும். அது சுற்றுச்சூழலுக்குக் கேடு. அதனால் முன்னேறிய பல நாடுகள்  தங்கள் தேசத்து மின்கழிவுகளை சட்டத்துக்கு விரோதமாக நம் நாட்டுக்குள் கொட்டிவிடுகின்றன. அதைப் பிரித்தெடுக்கும் ஆபத்தான வேலையையும், அந்த மின்கழிவுகள் சுற்றுச்சூழலுக்கு ஏற்படுத்தும் பாதகங்களையும் நம் தலையில் சுமத்துகின்றன. `அட்டிரோ’ என்ற ஒரே ஒரு நிறுவனம் மட்டும்தான் முறையாக உரிமம் பெற்று மின்கழிவுகளை இறக்குமதி செய்கிறது. மற்ற எல்லா இறக்குமதிகளுமே இல்லீகல்தான்.

மின்கழிவுகள் என்றதும் ஹாலிவுட் ஸ்டைலில்  பூமியை அழிக்கநினைக்கும் வேற்றுக் கிரகவாசிகளின் சதித்திட்டம் என நினைக்க வேண்டாம். நாம் தூக்கி எறியும் ரிமோட், மொபைல் சார்ஜர்கள், கேபிள்கள் தொடங்கி எல்லா தேவையற்ற மின் மற்றும் மின்னணுப் பொருட்கள்தான் மின் கழிவுகள்.

நாம் உருவாக்கும் மற்றும் பிற நாடுகளில் இருந்து இறக்குமதியாகும் மின் கழிவுகள்,  டெல்லிக்கு அருகில் இருக்கும் சீலாம்பூர் நகருக்குத்தான் வருகின்றன. இது இந்தியாவில் மின் கழிவுகளைக் கையாளும் மிகப்பெரிய இடம். சிறியதும் பெரியதுமாக 3,000 மின்கழிவுக் கடைகள் இங்கே இருக்கின்றன. உலகம் முழுவதும் உருவாகும் மின் கழிவுகளில் 70 சதவிகிதம் சீலாம்பூருக்குதான் வருகின்றன. இன்னும் முறைப்படுத்தப்படாத இந்தத் தொழிலால் இந்தியா முழுக்க ஒரு லட்சம் பேர் பிழைக்கிறார்கள். அதில் சீலாம்பூரில் மட்டும் 30,000 பேர்.

சீலாம்பூர் பகுதியில் வேலைசெய்வர்களில் பெரும்பாலோர் பதின்ம வயதினர். பள்ளி, கல்லூரிகளுக்குச் செல்லாமல் தினம் 200-300 ரூபாய் வருமானத்துக்கு குழந்தைகளும் இளைஞர்களும் இங்கே வேலைசெய்கிறார்கள். இவர்களின் தலைமுடிகூட தங்கம்போல் மின்னுகின்றன. அதற்குக் காரணம் இந்த நகரின் காற்றில் கலந்திருக்கும் காப்பர். இவர்களின் வேலை, பிளாஸ்டிக் பொருட்களில் இருக்கும் காப்பரைப் பிரித்தெடுப்பது மட்டும்தான். அதன் பின்னர் அவை காட்டுப் பகுதிக்கு எடுத்துச் செல்லப்படுவதாகச் சொல்கிறார்கள். பெரும்பாலான மின்கழிவுகளில் இருக்கும் பாதரசம், ஈயம், கேட்மியம் போன்றவை விஷத்தன்மை உடையவை. இவற்றை மண்ணில் கொட்டுவதும், பூமிக்குள் புதைப்பதும் சுற்றுச்சூழலுக்குத் தீங்கானது. 

சீலாம்பூரில், குடும்பம் குடும்பமாக சர்க்யூட் போர்டுகளில் இருந்து தங்கத்தையும், காப்பரையும் பிரித்தெடுக்கிறார்கள். ஆம்... அதிர்ஷ்டம் இருந்தால், சில மின்னணுப் பொருட்களில் இருந்து தங்கம்கூட கிடைக்கலாம் என்கிறார்கள். ஒரு மதர்போர்டைப் பார்த்தாலே, அது ஜப்பானில் தயாரித்ததா, சீனாவில் தயாரித்ததா என இந்த ஊர் குழந்தைகள்கூடச் சொல்லிவிடுகிறார்கள். சீனப் பொருட்களைவிட ஜப்பான் பொருட்களில் தங்கமும் நல்ல காப்பரும் கிடைக்கும் என்பது சீலாம்பூர் கண்டுபிடித்த ரகசியம். தங்கத்தையும் காப்பர் கம்பிகளையும் எடுத்த பிறகு ஒட்டுமொத்த யூனிட்டையும் எரிக்கிறார்கள். பிளாஸ்டிக் உருக, எஞ்சியிருக்கும் மெட்டல்களை விற்று காசாக்குகிறார்கள்.

மின்கழிவுகளைக் கையாள்வது எளிது அல்ல. பல குழந்தைகளின் கைகள் தினம் தினம் பிளாஸ்டிக் பொருட்களால் ரத்தத்தைப் பார்க்கின்றன. சில மின்கழிவுகளில் இருந்து வெளியாகும் கதிர்வீச்சுகள் உயிரையே பறிக்கலாம். 2010-ம் ஆண்டு சீலாம்பூர் அருகே இருக்கும் மாயபுரி என்ற இடத்தில் நடந்த கதிர்வீச்சு விபத்தில் ஒருவர் இறந்துபோனார். பலர் உடல்நலம் பாதிக்கப்பட்டு இன்னமும் வேலைக்குத் திரும்ப முடியாமல் தவிக்கிறார்கள்.

இதுபோன்ற சம்பவங்களுக்குப் பிறகு இந்திய அரசு விதிகளை இறுக்கியிருக்கிறது. குழந்தைத் தொழிலாளர்களைப் பயன்படுத்துவது, குறைந்தபட்ச ஊதியம், பாதுகாப்பு வசதிகள் போன்றவற்றை அரசு தீவிரமாகக் கவனிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறது. முறைப்படுத்தப்பட்ட மின்கழிவு நிறுவனங்கள் நிறைய வந்துவிட்டன. இவர்களால், சாதாரண வியாபாரிகளுக்கு நெருக்கடி ஏற்பட்டிருக்கிறது. ஆபத்தான இந்தத் தொழிலை முறைப்படுத்துவது முக்கியம். அதே சமயம், அதை கார்ப்பரேட் வசம் முழுமையாக ஒப்பட்டைப்பதும் ஆபத்தில் முடியலாம். அடுத்து வரும் ஆண்டு களில் ராட்சச வேகத்தில் வளர விருக்கும் இந்தத் துறையை கூடுதல் கவனத்தோடு அரசு கவனிக்க வேண்டும். மின்கழிவு நிறுவனங்களைச் சீரிய இடைவெளியில் அரசு கண்காணித்து உரிமத்தைப் புதுப்பிக்க வேண்டும். அவர்களின் நடவடிக்கைகள் வெளிப்படையாக இருக்க வலியுறுத்தப்பட வேண்டும்.

மின்கழிவுகளில் இருந்து தங்கம் கிடைப்பதும் தகரம் கிடைப்பதும் அவரவர் அதிர்ஷ்டம் என்கிறார்கள் சீலாம்பூர்வாசிகள். அரசு என்ன எடுக்கப்போகிறது என்பதுதான் இப்போதைய கேள்வி!

---

அதிக மின்கழிவுகள் கொண்ட இந்திய மாநிலங்கள் பட்டியலில் மஹாராஷ்டிராவுக்கு முதல் இடம். தமிழகம் இரண்டாம் இடத்தில் இருக்கிறது. நகரங்கள் பட்டியலில் டெல்லி, மும்பை, பெங்களூ ருக்கு அடுத்த இடத்தில் சென்னை இருக்கிறது. சென்னைக்கு அருகில் ஒரகடத்தில் மின்கழிவுகளைக் கையாளும் மிகப்பெரிய தொழிற்சாலை உள்ளது. இதைப் போல குறைந்தபட்சம் 10 தொழிற்சாலைகள் தமிழகத்துக்குத் தேவை என்கிறார்கள்!

-கார்க்கிபவா

நன்றி: ஆனந்தவிகடன், 20 ஜூலை 2016

துயரத்தின் சாட்சிகள்! - ஃபுகுஷிமாவில் இருந்து... -கவிதா முரளிதரன்

முதலில் பூகம்பம், அதைத் தொடர்ந்து சுனாமி... ஜப்பானை மட்டும் அல்ல, உலகையே உலுக்கிப்போட்ட ஃபுகுஷிமாவில் அணு உலை விபத்து நடந்து ஐந்து ஆண்டுகள் முடிந்துவிட்டன. சுனாமிக்குப் பிறகு, அணுமின் நிலையத்தில் தொடர்ச்சியாக கதிரியக்கக் கசிவு ஏற்பட்டது. அதில் இருந்து மக்களைக் காப்பாற்ற, அணு உலையைச் சுற்றியிருந்த கிராமங்களில் இருந்து சுமார் இரண்டு லட்சம் பேர் வெளியேற்றப்பட்டனர். இன்னமும் ஒரு லட்சம் பேர் தமது இருப்பிடங்களுக்குத் திரும்ப முடியாத நிலையில் உள்ளனர். சுகேனோ, யொஷிஸவா என்கிற இரண்டு விவசாயிகள், இந்த அணு உலை விபத்தால் பாதிக்கப்பட்ட நேரடி சாட்சியங்கள். ஒரு கருத்தரங்கில் உரையாற்ற சென்னை வந்திருந்தவர்களை ஓய்வு நேரத்தில் சந்தித்தோம்...

விபத்து நடந்த பகுதியில் இருந்து 14 கி.மீ தொலைவில் இருந்தது யொஷிஸவாவின் வீடு. “சுனாமிக்குப் பிறகு தொடர்ந்து நான்கு நாட்களுக்கு நான்கு அணு உலைகளில் விபத்து நிகழ்ந்தது. மிகக் கோரமான விபத்து அது. ஏழாவது நாள் அணு உலைகளை இயக்கிவந்த டெப்கோ அலுவலகத்துக்குச் சென்றேன்.  எனது எதிர்ப்பைப் பதிவுசெய்வதும் இழப்பீடு கோருவதும்தான் நோக்கம். அப்போதுகூட இந்த விபத்து எங்களை இவ்வளவு மோசமாகப் பாதிக்கும் என நான் நினைக்கவில்லை. நான் மட்டும் அல்ல, ஃபுகுஷிமா மக்கள் யாருக்குமே ஆபத்தின் முழுமையான வீரியம் புரியவில்லை. எங்களுக்கு சொல்லப்படவும் இல்லை. நாங்கள் விபத்துக்குப் பிறகு அணு உலைகளுக்கு அருகில் செல்வதையும் பார்வையிடுவதையும் அணு உலை நிர்வாகம் தடுக்கவில்லை” என்கிறார் யொஷிஸவா.

பல குழப்பங்களுக்குப் பிறகு, இரண்டு மாதங்கள் கழித்து ஃபுகுஷிமா குடிமக்களுக்கு அரசிடம் இருந்து ஓர் உத்தரவு வந்தது. அவர்களிடம் இருந்த ஆடு, மாடுகளைக் கொன்றுவிடுமாறு சொன்னார்கள்.

கதிரியக்கத்தால் பாதிக்கப்பட்ட ஆடு, மாடுகளால் பல  பிரச்னைகள் உண்டாகும் என்பதால், அந்த முடிவு. அரசின் உத்தரவை ஏற்று, பலரும் தாங்கள் வளர்த்த மாடுகளை விஷம்வைத்துக் கொன்றார்கள். சிலர் கொல்ல மனம் இன்றி அப்படியே விட்டுவிட, பல மாடுகள் பட்டினி  கிடந்து இறந்தன. ஆனால், யொஷிஸவா வேறு ஒரு முடிவை எடுத்தார்.

அவர் தனது மாடுகளையும் கதிரியக்கத்தால் பாதிக்கப்பட்டு கைவிடப்பட்ட மற்ற மாடுகளையும் வளர்ப்பது என முடிவுசெய்தார். அவரது முடிவுக்கு, மக்களிடம் ஆதரவு பெருகியது. இப்போது யொஷிஸவாவின் பண்ணையில் சுமார் 300 மாடுகள் இருக்கின்றன. `நம்பிக்கை பண்ணை' என அதற்குப் பெயர் வைத்திருக்கிறார். 

“அந்த மாடுகளால் எந்த லாபமும் இல்லை என்பது உண்மைதான். ஆனால் இந்த மாடுகள் எங்களின் துயரத்தின் சாட்சி. அரசு மாடுகளைக் கொல்லச் சொல்லக் காரணம், தொந்தரவு செய்யும் உண்மைகளை மண் போட்டு மூடிவிட வேண்டும் என்பதே. அதனால்தான் இந்த மாடுகளை வளர்க்கிறேன்” என்கிறார் யொஷிஸவா. 

மிசுவோ சுகேனோவுக்கு 28 வயது. என்ன கேட்டாலும் அவரிடம் இருந்து வருவது ஒற்றைச் சொல் பதில்களே வருகின்றன. ஃபுகுஷிமா பற்றி சொல்ல அவரிடம் தீராத கதைகள் இருக்கின்றன. எல்லாமே, நிலத்தின் மீது நீங்காத பேரன்பு கொண்ட ஒரு தலைமுறை மக்களின் துயரம் தோய்ந்த கதைகள். சுகேனோ, இயற்கை விவசாயி. தலைமுறை தலைமுறையாக அவரது குடும்பத்தின் தொழில் அது.

``நான் பல்கலைக்கழகப் படிப்பு முடித்து வீடு திரும்பி ஒரு வருடம் ஆகியிருந்தது. குடும்பத்தோடு நானும் விவசாயம்தான் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். அப்போதுதான் அந்த விபத்து நிகழ்ந்தது.'' என நினைவுகூர்கிறார்.  விபத்து நடந்து ஐந்து வருடங்கள் முடிந்த பிறகும், சுகேனோவின் குரலில் நடுக்கம் இன்னும் மிச்சம் இருக்கிறது. இத்தனைக்கும் விபத்து நடந்த இடத்தில் இருந்து இவரது வீடும் நிலமும் 47 கி.மீ தள்ளியிருந்தது. 

“உண்மையைச் சொன்னால் அந்த விபத்தால் எங்களுக்கு நேரடியாக எந்தப் பாதிப்பும் இல்லை. ஆனால், கதிரியக்கம் எங்களது நிலங்களையும் விளைபொருட்களையும் கடுமையாகப் பாதித்தது. என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை” என்கிறார்.

சரியான வழிகாட்டுதலோ அறிவுறுத்தல்களோ இல்லாத நிலையில், தங்களுக்கு `சரி' எனத் தோன்றியதை அப்போது விவசாயிகள் செய்தார்கள். பசுமை இல்லத்தை உடனே முழுமையாக மூடிவைக்கும்படி சுகேனோவுக்கு அறிவுறுத்தியிருக்கிறார் அவரது அப்பா. 

``விவசாயத்தைப் பொறுத்தவரையில் மண்தான் எல்லாம். அதனால் மண்ணைக் காப்பதுதான் எங்களுக்கு முக்கியமான விஷயமாக இருந்தது. நாங்கள் செய்தது எல்லாம் சரியான விஷயங்கள்தானா என்றுகூட எங்களுக்குத் தெரியாது. ஆனால், ஏதோ ஓர் உந்துதலில் எல்லாம் செய்தோம்” என்கிறார் சுகேனோ.

``கடலோரப் பகுதிகளில் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தவர்களின் நிலை எங்களைவிட மிக மோசமாக இருந்தது. அவர்களுக்கு உடனடியாக ஏதாவது செய்ய வேண்டிய தேவை இருந்தது. வீடு திரும்பிய பிறகு நாங்கள் பார்த்த முதல் வேலை, அவர்களுக்காகச் சில பொருட்களைச் சேகரித்து அனுப்பியதுதான்”-அதைத் தொடர்ச்சியாகச் செய்தது, சுகேனோவுக்கு வேறுவிதமான புரிதலையும் நிதானத்தையும் தந்தது.

பெரும்பாலான நேரத்தை தனது நிலத்தைக் காப்பாற்ற முடியுமா என்பது பற்றி ஆய்வு செய்வதிலேயே செலவழித்தார். இயற்கை முறையில் விவசாயம் செய்யப்பட்ட நிலத்தில் இருந்து, விளைபொருட்களுக்குக் கதிரியக்கம் பரவாமல் தடுக்க பல வழிகள் இருப்பதை தன் ஆய்வு மூலமாகக் கண்டுகொண்டார்.
 
``ஒருகட்டத்தில் நாங்கள் விற்பனைக்கு அனுப்பும் எந்த விளைபொருளிலும் கதிரியக்கமே இல்லை என்ற நிலை உருவானது” என்கிறார் அவர். தனது நிலத்தின் மீதான ஆழமான நம்பிக்கையின் வெற்றியாக அதைப் பார்க்கிறார் சுகேனோ. 

``என்ன விளைவு வரும் எனத் தெரியாத நிலையில் நான் நிலத்தில் விதைகளை விதைத்தேன். விதைகள் எனது மண்ணின் மகத்துவத்தை மீட்டெடுக்கும் என்கிற நம்பிக்கை எனக்கு ஆழமாக இருந்தது. அந்த நம்பிக்கை வீண்போகவில்லை” என்கிறார் அவர். ஆனால், அதன் பிறகுதான் அசலான சவால்கள் உருவாகின. ஃபுகுஷிமாவில் உள்ளவர்கள் சுகேனோவை நம்பினார்கள். அதைத் தாண்டி இருந்த மக்கள் நம்புவதற்குத் தயங்கினார்கள். அவர்களிடத்தில் ஃபுகுஷிமாவின் உண்மையையும் குரலையும் எடுத்துரைக்க சுகேனோ உருவாக்கிய அமைப்புதான் `கிபோதானே’ – நம்பிக்கையின் விதைகள்!

இந்த அமைப்பின் மூலம் ஃபுகுஷிமா மக்கள் மிக நேசிக்கும் மண்ணையும் விவசாயத்தையும் பிற பகுதிகளுக்கும் எடுத்துச்செல்வதுதான் சுகேனோவின் திட்டம். வெளியிடங்களில் இருந்து வருபவர்களுக்கு ஃபுகுஷிமாவின் விவசாயத்தை அறிமுகப்படுத்தும் வகையில் பயணத் திட்டங்களை வகுப்பது, அவர்களை விவசாய நிலங்களில் உள்ள குடில்களில் தங்கவைத்து இயற்கை விவசாயம் பற்றி நேரடியான அனுபவத்தைத் தருவது என, பல விதங்களிலும் செயல்படுகிறது நம்பிக்கையின் விதைகள் அமைப்பு. 

“எஞ்சியிருக்கும் எங்களது வாழ்க்கையை உங்களிடம் சில உண்மைகளைப் பகிர்ந்தபடி கழிக்க வேண்டும் என்பதுதான் எங்கள் விருப்பம். நாங்கள் இந்தியாவுக்கு எல்லாம் வருவோம்; இங்கு இருக்கும் மாணவர்களுடன் உரையாடுவோம் என கனவிலும் நினைத்தது இல்லை” என்று சிரித்தபடியே சொல்கிறார்கள் இருவரும். 

``ஆனால் காலம், ஃபுகுஷிமாவில் இருக்கும் ஒவ்வொருவரையும் சமூகப் பணியாளராக மாற்றியிருக்கிறது. உங்களுக்குத் தெரியுமா? ஃபுகுஷிமாவில் நிலத்தையும் தமது ஆடு, மாடுகளையும்விட்டு பிரிய முடியாத 80 பேர் தற்கொலை செய்துகொண்டிருக்கிறார்கள். எங்கள் குழந்தைகளை தைராய்டு கேன்சர் தாக்கத் தொடங்கியிருக்கிறது. எஞ்சியிருப்பவர்கள் உங்களைப் போன்றோரிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம்.”

`பூவுலகின் நண்பர்கள்' அழைப்பின் பேரில் சென்னை வந்து சென்னைப் பல்கலைக்கழக ஊடகவியல் மாணவர்களுடன் உரையாடிய சுகேனோவும் யொஷிஸவாவும், அது தங்களுக்குள் மிகப் பெரிய நம்பிக்கையை விதைத்திருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். 

“கல்லூரியில் படிக்கும்போது இப்படி சமூகத்துக்குப் பயனுள்ள ஏதாவது ஒன்றைச் செய்ய வேண்டும், மாணவர்களுடன் உரையாட வேண்டும் என்ற கனவு இருந்தது. அந்தக் கனவு, இப்படி நிறைவேறும் என எதிர்பார்க்கவில்லை” என்கிறார் சுகேனோ.

“அணு விபத்து, எங்களை வெவ்வேறு திசைகளை நோக்கி விரட்டியிருக்கிறது; நாங்கள் நினைத்துப்பார்க்க முடியாத தொலைவுகளைக் கடக்கவைத்திருக்கிறது; தாங்க முடியாது என நினைத்த வலிகளை எதிர்கொள்ள வைத்திருக்கிறது; எங்களது வாழ்க்கையை வரலாறாக்கி இருக்கிறது. இந்த வரலாறில் இருந்து நீங்கள் பாடம் படிக்க வேண்டும். இல்லை என்றால், வரலாறு திரும்பும். அதன் ஒரு வலி மிகுந்த பகுதியாக நீங்கள் மாறக்கூடும்'' - புன்னகையுடன் கைகொடுத்தபடி விடைபெறுகிறார் யொஷிஸவா.

``நீங்கள் ஃபுகுஷிமா வரும்போது சொல்லுங்கள், எங்கள் நிலத்துக்கே உரிய ஸ்ட்ராபெர்ரி ரைஸ் கேக்கை நீங்கள் சாப்பிட வேண்டும். அவ்வளவு சுவையாக இருக்கும். இப்போது யொஷிஸவா வளர்க்கும் மாடுகளோடு எங்களது ரைஸ் கேக்கும் எதிர்ப்பின் குறியீடாக இருக்கிறது. எங்கள் உணவையும் நாங்கள் வளர்த்த மாடுகளையும்கூட போராட்ட ஆயுதங்களாக மாற்றியிருப்பதுதான் அணு விபத்து எங்களுக்கு செய்த நன்மை” என்று சொல்லும்போது சுகேனோவுக்குக் குரல் உடைகிறது. 

ஃபுகுஷிமாவில் அவர்கள் தொடர வேண்டிய பயணம் காத்திருக்கிறது!

-கவிதா முரளிதரன்

நன்றி: ஆனந்தவிகடன், 06 ஏப்ரல் 2016

பேரிடரைத் தடுக்காமல் பேரழிவு ஆக்கிவிட்டோம்!

மழை முடிந்தபிறகும் மழையைப் பற்றியே பேசியாக வேண்டிய நெருக்கடியை உருவாக்கிவிட்டது மழை!

‘தமிழகத்தில் வெள்ளம்’ என்ற தலைப்பிலான விவாத நிகழ்ச்சி ‘பூவுலகின் நண்பர்கள்’ அமைப்பின் சார்பில் கடந்த 15-ம் தேதியன்று சென்னை அடையாறில் உள்ள சென்னை வளர்ச்சி ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தில் நடைபெற்றது. அதில், பல்வேறு துறைகளைச் சேர்ந்த நிபுணர்கள் தங்கள் கருத்துக்களை வெளிப்படுத்தினர்.

முதலில் பேசிய, பூவுலகின் நண்பர்கள் அமைப்பைச் சேர்ந்த பொறியாளர் சுந்தரராஜன், “மிகப் பெரிய பாதிப்பு ஏற்பட்டுள்ளது. இதிலிருந்து நாம் என்ன பாடம் கற்றுக்கொள்ளப் போகிறோம். இனி நாம் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது பற்றி நிபுணர்கள் உட்பட பல்வேறு தரப்பினரிடம் கருத்துக்களைக் கேட்டு அதை அறிக்கையாக அரசிடம் அளிக்கப்போகிறோம்” என்று குறிப்பிட்டார். அவரைத் தொடர்ந்து பல்வேறு துறைகளைச் சேர்ந்த நிபுணர்கள் பேசினர்.

“பேரிடரைத் தடுக்க முடியும்!”

சென்னை வளர்ச்சி ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தின் பேராசிரியரும், நீர்வள நிபுணருமான எஸ்.ஜனகராஜன்: “சமீபத்திய மழை வெள்ளத்தால் ஏழை, நடுத்தர, உயர் வர்க்கத்தினர் என அனைத்துத் தரப்பினரும் பாதிக்கப்​பட்டனர். உரிய நடவடிக்கைகள் எதையும் எடுக்காமல், அதைப் பேரிடர் என்று சொல்ல முடியாது. முதலில், இந்த மழையால் என்னென்ன ‘ரிஸ்க்’ இருக்கும் என்பது பற்றிய புரிதல் இருந்ததா? எந்த அளவுக்குப் பாதிப்பு ஏற்படும் என்கிற ஆய்வு இருந்ததா? சிக்கலான சூழலைச் சமாளிக்கக்கூடிய உத்திகள் நம்மிடம் இருக்கிறதா? இதெல்லாம் இருந்தால்தான், இவ்வளவு மோசமான ஒரு நிகழ்வை எதிர்கொள்ள முடியும். பேரிடர் என்பது தடுக்கப்படக்கூடிய ஒன்று. அது எவ்வளவு பெரிய பேரிடராக இருந்தாலும் சரி. தென் அமெரிக்கா சந்தித்த பேரிடருடன் ஒப்பிடுகையில், இங்கு நாம் பார்த்த பேரிடர் ஒன்றுமே கிடையாது. தடுப்பதற்கான முயற்சி எதுவும் எடுக்காமல், ரிஸ்க் மேனேஜ்மென்ட் எதுவும் செய்யாமல் இருந்தால், கண்டிப்பாக அது பேரழிவாகத்தான் இருக்கும்.

 இந்தியாவில் பொருளாதார வளர்ச்சியில் 4-வது இடத்தில் தமிழ்நாடு உள்ளது. ஐ.டி. காரிடர் பற்றிய பெருமிதம் நமக்கு இருக்கிறது. ஐ.டி. ஏற்றுமதியில் இந்திய அளவில் 2-வது, 3-வது இடத்தில் சென்னை உள்ளது. என்ன கொடுமை என்றால், ஒட்டுமொத்த ஐ.டி. காரிடரும் இந்த வெள்ளத்தில் மூழ்கிவிட்டது. இயற்கையிலேயே மிக அழகான அமைப்பில் உருவான வடிகால் அமைப்பு சென்னையில் உள்ளது. வட சென்னையில் கொசஸ்தலை ஆறு. மத்திய சென்னையில் கூவம் ஆறு. தென் சென்னையில் அடையாறு ஆறு என மூன்று ஆறுகள் உள்ளன. ஆந்திராவில் இருந்து பிச்சாவரம் வரை 480 கி.மீ. நீளத்துக்கு பக்கிங்காம் கால்வாய் உள்ளது. மாம்பலம் கால்வாய், வியாசர்பாடி கால்வாய், கொடுங்கையூர் கால்வாய், விருகம்பாக்கம் கால்வாய் உட்பட 13 கால்வாய்கள் உள்ளன. அதுதவிர, வேளச்சேரி பள்ளிக்கரனை சதுப்பு நிலப்பகுதி உள்ளது. இவ்வளவு இருந்தும் மிகப்பெரிய பாதிப்பு ஏற்பட்டுள்ளது. ஏனென்றால், இந்த அமைப்புகள் அத்தனையும் ஆக்கிர​மிக்கப்பட்டு உள்ளன. சென்னை, காஞ்சிபுரம், திருவள்ளூரில் 3,600 சிறிய, நடுத்தர, பெரிய நீர்நிலைகள் உள்ளன. அவை, 40 டி.எம்.சி. கொள்ளளவு கொண்டவை. அந்தத் தண்ணீர் சென்னை நகருடைய மூன்று ஆண்டு தேவைக்குப் போதுமானது.” 

“விரயமாகும் நீர்வளம்!”

சென்னை வளர்ச்சி ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தின் பேராசிரியர் எல்.வெங்கடாசலம்: “சரியான நீர் மேலாண்மை இல்லாத காரணத்தால் இந்தப் பாதிப்பு ஏற்பட்டுள்ளது. தண்ணீர் பற்றிய அடிப்படையான விஷயங்களைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். பன்முக சூழல் அமைப்பை தண்ணீர் உருவாக்குகிறது. உணவு​ப் பொருட்களை உற்பத்தி செய்யவும், உணவு தயாரிக்கவும் தண்ணீர் பயன்படுகிறது. இயற்கை அளிக்கும் அரிய மூலதனமான தண்ணீரை நாம் வீணடித்துக்கொண்டு இருக்கிறோம். 30 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, தமிழ்நாட்டில் 41 ஆயிரம் நீர்ப்பாசன அமைப்புகள் இருந்தன. தற்போது 19 ஆயிரம் தான் உள்ளன. இவற்றிலும், பல செயலிழந்து போயுள்ளன.

இந்தப் பருவமழையின்போது, 327 டி.எம்.சி தண்ணீர் கடலுக்குப் போயுள்ளது. ஒவ்வொரு வீட்டிலும் மழைநீர் சேகரிப்பு அமைப்பு உருவாக்கப்பட வேண்டும் என்று சொல்கிற இதே அரசுதான், பல மில்லியன் லிட்டர் தண்ணீரைக் கடலுக்குள் விடுகிறது. அபரிமிதமான தண்ணீரைக் கடலுக்குள் விட்டுவிட்டு, நெம்​மேலியில் கடல்நீரைக் குடிநீராக மாற்றிக்​கொண்டிருக்கிறோம். இது எவ்வளவு பெரிய முரண்பாடு. வீராணம் ஏரியில் இருந்து தண்ணீர் பெறுவதால், அது பல சமூகப் பிரச்னை​களை ஏற்படுத்துகிறது.

சென்னைக்குத் தண்ணீர் கொடுப்பதால், அங்குள்ள விவசாயிகளால் வேளாண்மை செய்ய முடியவில்லை. அங்கு, வேலைவாய்ப்பு பாதிக்கப்படுகிறது. ஒரு பக்கம் உபரிநீர், இன்னொரு புறம் கடுமையான தண்ணீர் பற்றாக்குறை. இதுபற்றி உடனடியாக நாம் சிந்திக்க வேண்டும்.”

“ஆறுகளுக்கு மறுவாழ்வு தேவை!”

சூழலியல் பொறியாளர் ஜெய்சங்கர்: “கூகுள் எர்த் வரைபடத்தில் பாத்தால், செம்பரம்பாக்கம் ஏரியின் அருகே வடிகால் பாதையின் அகலம் 800 அடியாக இருக்கிறது. இது, ஈக்காடுதாங்கலில் 123 அடியாகச் சுருங்கி, அடையாறு அருகே 300 அடியாக விரிகிறது. ஆக்கிரமிப்பு என்பது நீண்டகாலமாக நடந்துகொண்டிருக்​கிறது. சென்னையில் 6 ஆயிரம் கி.மீ. அளவுக்கு சாலைகளும், வீதிகளும் உள்ளன. ஆனால், 1,600 கி.மீ-க்குத்தான் மழைநீர் சேகரிப்பு அமைப்பு உள்ளது. அதைப் பராமரிப்பதும் எளிதான காரியம் இல்லை. சமீபத்தில் வெள்ளம் வந்தபோது, சென்னை குடிநீர்வாரியத்தின் கழிவுநீர் கால்வாய்கள்தான் உதவி செய்தன. வளர்ச்சித்திட்டங்கள் அனைவரையும் உள்ளடக்கியதாக இருக்க வேண்டும். குடிசைப்​பகுதிகளில் துப்புரவுத்​தொழிலாளர்களும், குடிநீர் வடிகால் தொழிலாளர்களும்தான் இருக்கிறார்்கள். வெள்ளம் வந்தால் அவர்கள்தான் முதலில் பாதிக்கப்​படுகிறார்கள். மக்களுக்கு மறுவாழ்வு கொடுக்க நினைப்பதைப்போலவே, நம் ஆறுகளுக்கும் மறுவாழ்வு அளிக்க வேண்டும்.”

“இயற்கையை அவமதிக்கிறீர்கள்!”

முன்னாள் ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரியான தேவசகாயம்: “அரிதிலும் அரிதான இயற்கைப் பேரழிவு என்று தமிழ்நாட்டின் தலைமைச் செயலாளர் அறிக்கை வெளியிட்டிருக்​கிறார். இது ஒன்றும் அரிதானது நிகழ்வு அல்ல. வழக்கமான பருவமழைக் காலத்தில் பெய்த மழை இது. இது ஒன்றும் கூடுதல் மழை என்றும் சொல்ல முடியாது. ஏற்கெனவே இதைவிட அதிகமான அளவுக்கு இங்கு மழை பெய்துள்ளது. அபரிமிதமான தண்ணீரை இயற்கை கொடுக்கிறது. ஆனால் அதை, இயற்கைப் பேரழிவு என்று சொல்கிறீர்கள். இது முழுக்க முழுக்க மனிதத் தவறு.

சென்னையில் ஏன் இந்த பாதிப்பு ஏற்பட்டது? தாழ்வான பகுதிகளில் கட்டடங்​கள் கட்டக் கூடாது, நீர்நிலைகளில் கட்டங்கள் கட்டக் கூடாது என்று 2-வது மாஸ்டர் பிளானில் தெளிவாகச் சொல்லப்பட்டது. ஒழுங்குமுறை விதிகள் அனைத்தும் அந்தப் பிளானில் வகுக்கப்பட்டன. அவை எல்லாமே ஆவணங்களில் உள்ளன. ஆனால், அந்த விதிமுறைகளில் ஒன்றுகூட பின்பற்றப்படவில்லை. விதிமுறைகளைச் செயல்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, ஊழலும் பேராசையும் அனைத்து இடங்களிலும் ஆக்கிரமித்தன. அறிக்கைகள், திட்டங்கள், உக்திகள், நிபுணர்களின் ஆய்வுகள் என எல்லாம் தூக்கியெறியப்பட்டன. ஆசியாவிலேயே மிகப் பெரிய பஸ் ஸ்டாண்ட் என்று சொல்லப்படும் கோயம்பேடு பஸ் ஸ்டாண்ட், வேளச்சேரியில் மிகப் பெரிய மால், நுங்கம்பாக்கத்தில் சர்வதேசத் தரத்தில் டென்னிஸ் ஸ்டேடியம் என ஏரிகளை ஆக்கிரமித்துக் கட்டப்பட்ட கட்டடங்களின் பட்டியலை சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.

குளம், குட்டை, ஏரி என பள்ளமான இடங்களுக்குத் தண்ணீர் செல்லும். நீர் வழிகள் வழியாகவும் செல்லும். இதுதான் இயற்கை. எவ்வளவு பெரிய மழை வந்தாலும் இந்த நீர் வழிகள் வழியாக, நீர்நிலைகள் மூலம் தண்ணீர் வடிந்துவிடும். ஆனால், நீங்கள் என்ன செய்திருக்கிறீர்கள்? புயல் கிடையாது. இடி கிடையாது. வழக்கமான மழைப் பொழிவு இது. எனவே, அரிதிலும் அரிதான இயற்கைப் பேரழிவு என்று தலைமைச் செயலாளர் சொல்வதை நான் மறுக்கிறேன். இப்படிச் சொல்வதன் மூலமாக, இயற்கையை நீங்கள் அவமதிக்கிறீர்கள்.”

“இருவிதமான ஆக்கிரமிப்புகள்!”

சூழலியல் செயற்பாட்டாளர் நித்யானந்த் ஜெயராமன்: “ஆக்கிரமிப்பு இரண்டு விதங்களாகப் பார்க்கப்படுகிறது. ஒன்று சட்ட ரீதியான ஆக்கிரமிப்பு. இன்னொன்று, இயற்கை ரீதியான ஆக்கிரமிப்பு. ஏரிக்குள் வீட்டைக் கட்டி, அதற்கு பட்டா கொடுத்து, சி.எம்.டி.ஏ அனுமதியும் கொடுத்துவிட்டால், சட்டரீதியாக அது ஆக்கிரமிப்பு இல்லை. ஆனால், நீரின் கண்ணோட்டத்தில் அது ஆக்கிரமிப்புதான். ஏழைகளின் ஆக்கிரமிப்பை சட்ட ரீதியான ஆக்கிரமிப்பு என்று அரசும், நீதிமன்றங்களும் பார்க்கின்றன. எனவே, ஏழைகளின் ஆக்கிரமிப்புகளை மட்டும்தான் அகற்றுவார்கள். பணக்காரர்களின் ஆக்கிரமிப்புகளில் கைவைக்க மாட்டார்கள்.”  

- இந்த விவாதங்கள் நாடு முழுக்கத் தொடர்ந்து நடக்கட்டும்!

- ஆ.பழனியப்பன்

நன்றி: ஜூனியர் விகடன்

மழையிடம் என்ன கற்றுக் கொண்டோம்? -பொறியாளர் கோ. சுந்தர்ராஜன்

விடாது மழை பெய்துகொண்டிருந்த அந்த டிசம்பர் 1-ம் தேதி இரவில், சென்னையில் பெரும்பாலானவர்கள் `சற்றே அதிகமாகப் பெய்யும் சாதாரண மழை' என்றுதான் நினைத்திருப்பார்கள். அடுத்த நாள் தங்கள் வாழ்க்கையைப் புரட்டிப்போடும் வெள்ளத்துக்கு அது முன்னோட்டம் என்பதை, பலரும் உணர்ந்திருக்க மாட்டார்கள். அப்படி உணராதவர்களில் ஈக்காட்டுத்தாங்கல் டிஃபென்ஸ் காலனியில் வாழ்ந்த தம்பதியும் அடக்கம்.

72 வயது கர்னல் வெங்கடேசனும் அவரது மனைவி கீதாவும் அப்படித்தான் நினைத்தார்கள். வெள்ளம் வரத் தொடங்கியபோது சாதாரணமாகவே அவர்கள் எடுத்துக்கொண்டார்கள். அதன் அபாயத்தை உணர்ந்தபோது அவர்களால் தங்களைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள முடிய வில்லை. வீட்டைவிட்டு வெளியே வந்தால்தான் மாடிக்குச் செல்ல முடியும் என்ற நிலையில், அதற்குப் பயந்து வீட்டுக்கு உள்ளிருந்தே அபயக்குரல் எழுப்பியபடி டைனிங் டேபிள், பின்னர் அதற்கு மேல் சேர் என ஏறி நின்று கொண்டிருந்தவர்களை, 9 மணி நேரப் போராட்டத்துக்குப் பிறகு வெள்ளம் காவுகொண்டது. எல்லைப் போராட்டத்தில் மீண்ட உயிர், சென்னையின் வெள்ளப் போராட்டத்தில் பலியானது.

பள்ளிக்கரணையில் இருந்து சர்வதேசக் கருத்தரங்கு ஒன்றுக்காகக் கிளம்பிய தம்பதி, விமானம் ரத்து ஆனதால் வீடு திரும்ப, அவர்கள் வீட்டுக்குச் சேரும் முன்னரே வெள்ளம் அடித்துச் சென்றுவிட்டது. மழைக்குப் பயந்து பாதுகாப்பான வீடுகளுக்குச் சென்றவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள், வெள்ளத்தில் மிதந்த ஒரு பிணத்தையாவது நடுக்கத்துடன் பார்த்தபடிதான் கடந்தார்கள். இப்படி செம்பரம்பாக்கம் ஏரியில் இருந்து திறந்துவிடப்பட்ட நீர், மழைநீரோடு மக்கள் கண்ணீரும் சேர்ந்து உருவானதுதான் டிசம்பர் 2-ம் தேதியின் பெரு வெள்ளம்.

இது கையாள முடியாத பெருமழையா?

`அளவுக்கு அதிகமான மழை வரும்' என வானிலை ஆய்வு மையம் சொன்னாலும், `50 செ.மீ மழை பெய்யும்' எனக் கணக்கிட்டுச் சொல்லவில்லை' எனக் குற்றம்சாட்டுகிறார் தமிழ்நாட்டின் தலைமைச் செயலாளர். ஆனால், நவம்பர் 30-ம் தேதியே சென்னையிலும் சுற்றுப்புறத்திலும் 50செ.மீ மழை பெய்ய வாய்ப்பு இருப்பதாகச் சொல்லியிருக்கிறது பி.பி.சி வானிலை அறிக்கை.

சென்னையின் நீர் ஆதாரங்களான பெரும்பாலான ஏரிகள், தீபாவளிக்கு முன்னர் வரை கிட்டத்தட்ட காலியாக இருந்தன. ஆனால், நவம்பர் இறுதியில் அவை கிட்டத்தட்ட முழுமையான கொள்ளளவை அடைந்தன.  இந்த நேரத்தில் செம்பரம்பாக்கம் ஏரியில் நீர் 22 அடிக்கு இருந்தது. ஏரியின் கொள்ளளவே 24 அடிதான். அந்தச் சமயத்தில் ஏரியில் இருந்து அடையாறுக்கு வெளியேற்றப்பட்ட நீரின் அளவு விநாடிக்கு 900 கன அடி என்கிறது அதிகாரபூர்வத் தகவல். பிறகு, டிசம்பர் 1-ம் தேதி கனமழை தொடங்கியபோது செம்பரம்பாக்கம் ஏரி 3,396 மில்லியன் கன அடியை அடைந்தது. ஏரி உடைந்துவிடும் என்ற அச்சத்தில், பொறியாளர்கள் அன்றிரவு 10மணிக்கு விநாடிக்கு 29,000 கன அடி நீரைத் திறந்தார்கள். ஆனால், அதற்கு சில மணி நேரங்களுக்கு முன்னர் சென்னை மாவட்ட ஆட்சியரிடம் இருந்து வந்த அறிவிப்பில் விநாடிக்கு7,500 கன அடி வரை அதிகரிக்க வாய்ப்பு உள்ளது எனக் கூறப்பட்டிருந்தது.

அரசின் ஒவ்வோர் அறிவிப்பிலும் ஓர் எண்ணிக்கை குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும் நிலையில், `செம்பரம்பாக்கம் ஏரியில் இருந்து நீர் வெளியேற்றப்பட்டதில் எந்த நிர்வாகக் குழப்பமும் இல்லை'என்கிறார் தலைமைச் செயலாளர். ஆனால் மின் துறை,  காவல் துறை போன்ற முக்கியத்துவம் வாய்ந்த துறைகளுக்கு தகவல் தரப்படவில்லை. கரையோர மக்களுக்கு வெள்ள அபாய எச்சரிக்கைகூட தரப்படவில்லை. 

 ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட நீர்நிலைகள்...

சென்னையில் இருந்த 40-க்கும் அதிகமான ஏரிகள், சதுப்பு நிலங்கள், ஆறுகள், கால்வாய்களை ஆக்கிரமித்ததன் விளைவுதான் இந்த வெள்ளம். சென்னையில் நீங்கள் எந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடத்தை எடுத்துக்கொண்டாலும், அதன் பிரமாண்டத்துக்குப் பின்னால் ஒரு நீர்நிலையின் மரணம் இருக்கும்.

சோழிங்கநல்லூர் குளோபல் மருத்துவமனை, மிகப் பெரிய சதுப்பு நிலத்தில் அமைந்துள்ளது. சென்னையின் மிகப் பெரிய மால்களில் ஒன்றான ஃபீனிக்ஸ் மால், வேளச்சேரி ஏரியில் அமைந்துள்ளது. எம்.ஆர்.டி.எஸ் பறக்கும் ரயில், பக்கிங்காம்  கால்வாயைப் பாதி அடைத்துக்கொண்டு ஓடுகிறது. மதுரவாயல் முதல் சென்னை  துறைமுகம் வரை திட்டமிடப்பட்டிருக்கும் பறக்கும் சாலை கூவம் ஆற்றுக்குள் செல்ல இருக்கிறது. பெரும்பாலான கல்வி நிறுவனங்கள், ஐ.டி பார்க்குகள் பலவும் ஏரிகளை ஆக்கிரமித்தே கட்டப்பட்டுள்ளன. அவ்வளவு ஏன்? `நீரின்றி அமையாது உலகு' என பாடிய வள்ளுவனுக்கே, ஏரியை அழித்துத்தான் வள்ளுவர்கோட்டம் கட்டியிருக்கிறோம். 

சென்னைக்குள் பாய்ந்த வெள்ள நீர் என்பது, சென்னையில் மட்டும் பொழிந்த மழையால் வந்தது அல்ல. சென்னை, காஞ்சிபுரம், திருவள்ளூர் ஆகிய மூன்று மாவட்டங்களின் வெள்ள நீர் இது. அழித்த நீர்நிலைகள்போக இன்னும் 3,600 நீர்நிலைகள் இந்த மூன்று மாவட்டங்களில் இருப்பதாகச் சொல்கிறார், சென்னை வளர்ச்சி மற்றும் ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தின் ஆய்வாளர் ஜனகராஜன். அவற்றைத் தூர்வாரி ஒழுங்காக முழுக் கொள்ளளவைப் பராமரித்தால் 30 டி.எம்.சி தண்ணீர் நமக்குக் கிடைக்கும். இதே செம்பரம்பாக்கம் ஏரியை நாம் முறையாகத் தூர்வாரிப் பராமரித்திருந்தால், அங்கே இருந்து நீரைத் திறந்துவிடும் தேவையே ஏற்பட்டு இருக்காது.

சுருங்கிவிட்ட வடிகால்கள்...

செம்பரம்பாக்கம் ஏரியில் இருந்து 29,000 கன அடி நீர் திறந்துவிட்டதாகத்தான் அரசு சொல்கிறது. இது   உண்மையான எண்ணிக்கையா, திறந்துவிடப்பட்டது இதைவிட அதிகமா என்ற சந்தேகங்களை ஒதுக்கிவைத்துவிட்டுப் பார்த்தால் நிச்சயம் விநாடிக்கு 29,000 கன அடி நீரைத் தாங்கும் திறன் அடையாறுக்கு உண்டு. 2005-ம் ஆண்டு இதே அடையாற்றில் விநாடிக்கு 55,000கன அடி நீர் சென்றுள்ளது. அடையாறு மலர் மருத்துவமனை அருகே  250 மீட்டராக இருக்கும் அடையாறு ஆற்றின் அகலம், சைதாப்பேட்டை மறைமலை அடிகள் பாலம் அருகில் வெறும் 50மீட்டராக இருக்கிறது. இதைப்போலதான் கொசஸ்தலை ஆறும். அதன் கொள்ளளவு 1,25,000கன அடி. இப்போது வந்ததோ 90,000 கன அடி மட்டுமே. அதன் அகலம் 50 மீட்டர் சுருங்கியதன் விளைவு 25,000 கன அடி நீர் வெள்ளமாக மாறி திருவள்ளூர் மாவட்டத்தின் சில பகுதிகளை வெள்ளக்காடாக மாற்றியது. கூவம் ஆற்றின் கொள்ளவு 21,000 கன அடி. இப்போது அதில் சென்றது வெறும் 13,000 கன அடி மட்டுமே. பிறகு ஏன் எம்.எம்.டி.ஏ காலனியும் அரும்பாக்கம் பகுதிகளும் வெள்ளக்காடாக மாறின? ஏனென்றால் கூவம் ஆற்றில் 60 சதவிகிதம் சேறு உள்ளதாக பொதுப்பணித் துறை அறிக்கை சொல்கிறது.

கொசஸ்தலை ஆறு கடலில் சென்று கலக்கும் எண்ணூர் கழிமுகம் 120 மீட்டர் அகலம் கொண்டது. கூவம் கடலில் கலக்கும் நேப்பியர் பாலத்தின் அருகில் அது 150 மீட்டர் அகலம் கொண்டது. அடையாறு கடலில் சென்று கலக்கும் பட்டினம்பாக்கத்தில் அடையாற்றின் அகலம் 300 மீட்டர். இதில் எண்ணூரிலும், நேப்பியர் பாலத்தின் அருகிலும் துறைமுகங்களில் இருந்து தொடர்ந்து வெளியேற்றப்படும் மண் சேர்ந்து, ஆற்றின் ஆழத்தை வெகுவாகக் குறைத்துவிட்டது. இதனால் ஆற்றுநீர், வேகத்துடன் கடலில் சென்று கலக்க  முடியவில்லை. இந்த இரண்டு ஆறுகளின் முகத்துவாரத்தைத் தொடர்ந்து தூர்வாரி வைத்திருந்தாலே பிரச்னை பாதியாகக் குறைந்து இருக்கும்!

சென்னையின் முக்கிய இணைப்பு இடங்களான விமான நிலையத்திலும் கோயம்பேடு பேருந்து நிலையத்திலும் வெள்ளம் புகுந்துவிட்டது. இரண்டுமே வடிநீர் கால்வாயின் மீது கட்டப்பட்டவை. 

சென்னையின் இரண்டாவது மாஸ்டர் பிளானில் நீர்நிலைகள் பற்றியோ, வடிகால் முறைகள் பற்றியோ ஒரு தகவலும் இல்லை. வழக்கமாக மாஸ்டர் பிளானில் வெள்ள நீர் வடிகால், கழிவுநீர் கால்வாய் உள்ளிட்டவற்றின் வரைபடம் இருக்கும். ஆனால், சென்னையுடன் புதிதாகச் சேர்க்கப்பட்ட சோழிங்கநல்லூர் உள்ளிட்ட புறநகர் பகுதிகளுக்கான கழிவுநீர் வடிகால் வரைபடமே அதில் இல்லை. இந்த அடிப்படை விஷயம்கூட இல்லாத மாஸ்டர் பிளானை வைத்துக்கொண்டு, எப்படி உங்களால் ஒரு பெரிய நகரத்தைப் பராமரிக்க முடியும்? சென்னையில் எஞ்சியுள்ள சுமார் 150 நீர்நிலைகளைப் பாதுகாக்கக்கூட எந்தத் திட்டமும் அரசிடம் இல்லை.

சென்னையின் மக்கள்தொகை நாளுக்குநாள் அதிகரிக்கிறது. ஆனால், இவ்வளவு ஜனத்திரளின் கழிவை 40 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் வடிவமைக்கப்பட்ட கழிவுநீர் அகற்றும் முறை மூலம் எப்படி வெளியேற்ற முடியும்? பிரச்னையான நேரங்களில் கழிவுநீரை மழைநீர் வடிகாலில் விடுகிறார்கள். அதனால் கழிவுநீரும் வடியாமல், மழைநீரையும் வடியவிடாமல் செய்கிறது. இந்த ஒழுங்கற்ற முறையைச் சரிபடுத்தாத வரையில் சென்னைக்கு விடிவுகாலம் சாத்தியமே இல்லை. 

மழை நீர் சேமிப்பு

மழைநீர் தேங்காமல் வடிய, சாலைகளில் வடிகால்கள் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. நடைபாதையின் கீழே உள்ள அவை, மேட்டில் இருந்து பள்ளத்தை நோக்கி வழிந்தோடும்படி இல்லாமல், சமமாக அமைக்கப்பட்டுள்ளன. இப்படி இருந்தால் தண்ணீர் எப்படி வடியும்? தவிர, வடிகாலையே ஒரு வீடுபோல் நான்கு பக்கமும் சிமென்ட் கலவை வைத்து கட்டுகிறார்கள். அப்படி இல்லாமல் மேற்புறமும் பக்கவாட்டிலும் காங்கிரீட் கலவையால் கட்டிவிட்டு, நிலம் நீரை உறிஞ்ச வசதியாக,தரையில் சிமென்ட் கலவை போடாமல் விட வேண்டும். நீர், நிலத்தால் உறிஞ்சப்படுவதன் மூலமும் மழைநீரைச் சேமிக்கலாம்.

அந்த வடிகாலில் ஒவ்வொரு 50 மீட்டர், 100 மீட்டருக்கு ஓர் இடத்தில் கால் அடி, அரை அடியில் சின்னச்சின்னத் தடுப்புகளை ஏற்படுத்தலாம். அதில் தேங்கும் நீர், நிலத்தால் உறிஞ்சப்படும். அந்தத் தடுப்புகளையும் தாண்டி உயரும் நீர் தானாக வழிந்தோடிவிடும். இப்படி வடியும் மழை நீரைக்கூட,சென்னையில் உள்ள பல்வேறு பூங்காக்களுக்கு நடுவே குட்டைகளை ஏற்படுத்தி அதில் விடலாம். இதையும் தாண்டி வடியும் வெள்ள நீரை, கடலில் கலக்கச்செய்யலாம். ஆனால், ஒவ்வொரு  வீடு,அரசு அலுவலகங்களிலும் மழைநீர் சேகரிப்பு என்பது கட்டாயமாகும்போதுதான் இது சாத்தியம். ஐரோப்பிய நாடுகளில் உள்ளதுபோல் தண்ணீரை உறிஞ்சக்கூடிய சாலைகளை அமைப்பது குறித்தும் பரிசீலிக்கலாம். அது அதிகச் செலவு பிடிக்கக்கூடியது என்றாலும், அது சாத்தியமானால் ஒட்டுமொத்த சாலைகளுமே மழைநீர் சேகரிப்புப் பைகளாக மாறும்; வெள்ளமும் குறையும்.

நகர கட்டமைப்பு

`இவ்வளவு பேரைத்தான் தாங்கும்’ என்ற  தாங்குதிறன் ஒவ்வொரு நகருக்கும் உண்டு. பரப்பளவு,உணவு தரும் சக்தி, தண்ணீர் வசதி, கழிவுநீர் அகற்றம் போன்ற பல அம்சங்களைப் பொறுத்து அது அமையும். சென்னை, தன் அதிகபட்சத் தாங்கு திறனைவிட இரு மடங்கு மக்கள்தொகையைக் கொண்டிருக்கிறது. இதற்குக் காரணம், ஒரே இடத்தில் குவிக்கப்பட்ட பொருளாதார உற்பத்தி முறை. ஃபோர்டு, ஹூண்டாய், பி.எம்.டபிள்யூ என பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் இயங்குவது சென்னையில் இருந்துதான். ஃபோர்டை ராமநாதபுரத்துக்கும், ஹூண்டாயை புதுக்கோட்டைக்கும்,பி.எம்.டபிள்யூவை நாமக்கல்லுக்கும் மாற்றினால், இதில் பாதிப் பிரச்னைகள் குறையும்; ஊரகப் பகுதிகளின் வளர்ச்சிக்கும் அது உதவும். அனைத்துத் தொழில்களையும் சென்னையிலேயே அமைக்க ஊக்குவிப்பது ஏன்?

ஏராளமான ஐ.டி கம்பெனிகள் சென்னயிலேயே உள்ளன. குறிப்பாக ஓ.எம்.ஆர் சாலை ஐ.டி நிறுவனங்கள் இரண்டரை லட்சம் பேருக்கு வேலைவாய்ப்பு தருவதாகப் புள்ளிவிவரங்கள் சொல்கின்றன. இதே இன்டர்நெட் கனெக்டிவிட்டி தொழில்நுட்பத்தை தென்காசி யிலும் மதுரையிலும் திருநெல்வேலியிலும் கொடுத்தால், அவர்கள் அங்கு தொழில்களைத் தொடங்க ஏதுவாக இருக்கும். சென்னைக்கும் இந்த அளவுக்கு அழுத்தம் இருக்காது. இந்த ஒரு வார மழைக்கு 60 மில்லியன் டாலர் இழப்பு ஏற்பட்டதாக ஐ.டி கம்பெனிகள் சொல்கின்றன. தொழிலை தமிழ்நாடு முழுவதும் நிரவிப் பரவலாக்கினால், மக்களும் ஒரே இடத்தில் குவிய மாட்டார்கள்; இழப்பும் தவிர்க்கப்படும்.

பிளாஸ்டிக் கழிவுகள்...

ஊர் எங்கும் குவிந்துகிடக்கும் குப்பைகள் குறித்து அனைவரும் பேசுகிறோம். ஆனால், அவற்றை உருவாக்கியதில் நம் அனைவருக்கும் பங்கு உண்டு. இன்று சென்னையில் ஒரு நாளைக்கு சுமார்6,000 டன் குப்பை உற்பத்தியாகிறது. இது மாநகராட்சியின் தகவல். உண்மை நிலவரம் இதைவிட இன்னொரு மடங்கு இருக்கும். இவ்வளவு குப்பைகளையும் கொடுங்கையூரிலும் பள்ளிக்கரணையிலும் கொட்டுகிறார்கள். அப்படி பள்ளிக்கரணையை அடைத்ததால்தான்,வேளச்சேரியும் மடிப்பாக்கமும் மூழ்கின. குப்பையை `மக்கும், மக்காத குப்பை எனப் பிரித்துத் தர வேண்டும்’ என்ற உத்தரவு ஏற்கெனவே உள்ளது. ஆனால், நடைமுறையில் அது சிறு சதவிகிதம்கூடச் செயல்பாட்டில் இல்லை. ‘எங்கு குப்பை உற்பத்தியாகிறதோ, அங்கேயே மக்கும் மக்காத குப்பை எனப் பிரித்துக் கொடுத்தால் தவிர, குப்பையை வாங்க மாட்டோம்’ எனச் சொல்லி,அதைக் கடுமையாக நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும்.

சென்னை புரசைவாக்கத்தில் ஒரு வார்டில் மக்கும் குப்பையை மறுசுழற்சி செய்து, அதன் மூலம் மின்சாரம் தயாரித்து, தெரு விளக்குகளை எரியவைக்கிறார்கள். அதை ஓர் உதாரணமாகக் கொண்டு குப்பைக்கு எனத் தனியாக ஒரு செயல்திட்டத்தை உருவாக்க வேண்டும்.

இனி தாக்குப்பிடிக்குமா சென்னை?

இந்த மழைக்கும் வெள்ளத்துக்கும் நிலைகுலைந்திருக்கிறது சென்னை. `இனி பருவநிலை மாற்றத்தால் இப்படி அடிக்கடி நிகழலாம்’ என்கிறார்கள் வல்லுநர்கள். சென்னை இனி தன்னை அதற்குத் தயார் செய்துகொள்ள வேண்டும். அரசு அளவில் நீர்நிலைகள் பாதுகாப்பு, வடிகால் முறைகள் போன்றவை மிக வேகமாக  முறைப்படுத்தப்பட வேண்டும். குப்பை மேலாண்மை,மழைநீர் சேகரிப்பு போன்ற திட்டங்கள் உறுதியுடன் செயல்படுத்தப்பட  வேண்டும். முக்கியமாக,அவசரமான பிரச்னை களில் துரிதமாக முடிவெடுக்கவும் உடனடியாக செயல்படவுமான திறன் அரசுக்கு வேண்டும். இந்தத் திறன் இல்லாத அரசு, இந்தப் பேரிடரை அல்ல... எந்தப் பேரிடரையும் சமாளிக்க முடியாது.

அதேநேரம் பொதுமக்களாகிய நாம் செய்ய வேண்டிய சில செயல்களும் உள்ளன. இனியாவது நாம் நீர்நிலையில் வீடு கட்டுவது இல்லை என்பதை உறுதிசெய்வோம். குப்பை மேலாண்மையில் நமது பங்கைத் தட்டிக்கழிக்காமல் செயல்படுத்துவோம். பிளாஸ்டிக் உபயோகத்தைச் சாத்தியமான அனைத்து இடங்களிலும் தவிர்ப்போம். `எல்லாம் அரசு பார்த்துக்கொள்ளும்' என்ற மனப்போக்கில் இருந்து விடுபடுவோம். இனியாவது தனிநபர்களாக சமூகத்துக்கு ஆற்றவேண்டிய கடமைகளைச் சரியாகச் செய்வோம்.

`அடுத்த வீட்டில் இருப்பவர் செய்வார்’ என நாம் விடலாம். ஆனால், வெள்ளம் அடுத்த வீட்டில் இருப்பவரை மட்டும் அடித்துச் செல்வது இல்லை. இந்த வெள்ளப் பணிகளில் பொதுமக்களின் பங்களிப்பு அற்புதமானது. இந்தப் பங்களிப்பை நாம் இந்த வெள்ள இடர் தீர்ந்த பிறகும் செலுத்துவதன் மூலம் மட்டுமே, இன்னொரு பேரிடர் வந்தாலும் இந்தப் பாதிப்பு வராமல் நம்மைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள முடியும்.

வெள்ளம், நமக்கு நிறையப் படிப்பினைகளைத் தந்திருக்கிறது. நம்மில் பல பேருக்கும் நாம் அறியாத நம் அக்கம்பக்கத்தினரையும் அவர்களுடைய கனிவான முகத்தையும் அறிமுகம் செய்திருக்கிறது. சென்னைக்கு என ஒரு குணம் உண்டு. அது இந்த வெள்ளத்தில் அதீதமாக வெளிப்பட்டிருக்கிறது. அந்தக் குணத்தை சென்னையில் வாழும் நாம் ஒவ்வொரும் கைகொள்வோம்... எந்தப் பேரிடரையும் வெல்வோம்!

-பொறியாளர் கோ. சுந்தர்ராஜன்

பூவுலகின் நண்பர்கள்

நன்றி: ஆனந்தவிகடன்